هوای رفاقت و آشنایی این روزها بسی بیشتر از بس ناجوانمردانه سرد است و تا زبانت در دهان می چرخد که بگویی: «مسیحای جوانمردم! دمت گرم و سرت خوش باد»، خنجر به ظاهر رفیقانت تا مغز استخوان های احساست را می خراشد. پیش صمیمی ترین دوستت در اتاق کارت در تهران یک کلمه حرف می زنی، یک ساعت بعد، تیم فوتبال روستای خطرآباد از توابع بندرعباس این یک کلمه حرفت را محکوم می کند!

هر چقدر تلاش می کنی سرت به کار خودت باشد و به کار کسی کار نداشته باشی، دیگران به کارت کار دارند! همکار به همکار رحم نمی کند و نمکدان سفره همکاری را در طرفة العینی یا کش می رود یا می شکند. ای وای از این « نمکدان دزدهای نمکدان شکن بی نمک».

این روزها مثل خیلی چیزهای دیگر، تاریخ انقضای این دستورالعمل اخلاقی هم گذشته:« آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است؛ با دوستان مروت، با دشمنان مدارا». مصرف جنس تاریخ انقضا گذشته مسمومیت روی شاخش است. خوب بودن مسمومیت زاست بعدش هم سر از بیمارستان در می آوری و اگر دفترچه خدمات درمانی نداشته باشی حکایت «روم به دیوار» می شود. کاش حداقل در این شرایط مسمومیت گوسفند بودیم که یکی حلالمان می کرد تا حرام نمی شدیم... نقطه، همنوا با هم بریم سطر بعد.

شاید بهتر بود به جای هدفمند کردن یارانه ها، اخلاق و مروت و آشنایی و رفاقت را هدفمند می کردیم. روزهای زیادی است که یارانه های اخلاق و مرام و نوع دوستی را خودسرانه حذف کرده ایم. اخلاقمان به شدت دچار تورم شده و این تورم سر از فاضلاب در آورده...آه چندش ش ش ش.

من منبرم تمام شد... نفر بعد.